ชื่อจริงของ L ก็คือ

エル・ローライト　หรือ L Lawliet

บทวิเคราะห์เกี่ยวกับชื่อของ L

คนญี่ปุ่นคนหนึ่งวิเคราะห์ว่า ローライト สามารถสื่อถึงความหมายว่า แสงอ่อนๆ (Low light) ได้ด้วย เพราะงั้นจะสื่อนัยว่าเป็นแสงที่อ่อนกว่าแสงจันทร์ (คันจิชื่อ 'ไลท์' มีความหมายว่า 'ดวงจันทร์' ได้ด้วย เข้าทำนอง L แพ้ ไลท์ นั่นเอง)

วันเกิดของ L: วันที่ 31 ตุลาคม 1979 ค่ะ ( 0.0 เหมือป๊ะป๋าเราเลย)

วันมรณะ : 5 พฤศจิกายน 2004

ส่วนสูง: 179 เซนติเมตร (โดยประมาณ)

น้ำหนัก: 50 กิโลกรัม (โดยประมาณ)

กรุ๊ปเลือด: ไม่ปรากฏ

ของที่ชอบ: ของหวาน

ของที่เกลียด: ถุงเท้า (เกลียดทำไม)

บทสัมภาษณ์อาจารย์โอบะและอาจราย์โอบาตะ

Q: สาวกหญิงที่ปรากฏตัวออกมาในตอนจบเป็นใครกันแน่?

Oba: เป็นสาวกคนหนึ่งที่เทิดทูนบูชาคิระเท่านั้นเอง ไม่ใช่มิสะหรอกค่ะ

Obata: ผมวาดหล่อนตามภาพลักษณ์ที่ผมเห็น ไม่ได้มีบรรทัดฐานอะไรเป็นพิเศษคับ

Q: ทำไมมิสะจึงไม่ได้ปรากฎตัวออกมาในตอนจบ?

Oba: ก็เพราะว่าตามสถานการณ์แล้วยังไงก็เขียนออกมาไม่ได้ค่ะ ในเมื่อมิสะรักไลท์และคนที่เคยใช้เดธโน้ตจะประสบแต่โชคร้ายแล้วล่ะก็ ฉันคิดว่ามัตสึดะก็คงจะหลุดปากเรื่องการตายของไลท์ออกไปเองนั่นล่ะค่ะ แล้วหล่อนก็น่าจะ...รู้สึกสิ้นหวังเลยฆ่าตัวตาย

เพื่อนสนิท...ก็คือ เพื่อน ธรรมดาๆ คนนึงที่ดันสนิทกันมากกว่าเพื่อนธรรมดาๆ ทั่วๆ ไป ซึ่งมันก็ต้องมีอะไรหลายๆ อย่าง ที่คล้ายๆ กับเรามากกว่าเพื่อนคนอื่น ถึงจะ มาสนิทกันได้

บางทีอาจไม่ใช่นิสัย...บางทีอาจไม่ใช่หน้าตา...บางทีอาจไม่ใช่ฐานะ...บางทีอาจไม่ใช่ระดับความรู้...แต่มันอาจจะมีอะไรบางอย่างที่ต้องเป็นมันคนนี้เท่านั้น

บางครั้ง...เราก็ไม่ไปที่ที่เราอยากไป เพียงเพราะว่า ไม่มีมันไปด้วย

บางครั้ง...นั่งเงียบอยู่ได้ตั้งนาน แต่แค่เห็นหน้ามัน น้ำตาที่กลั้นไว้แทบตายกลับทะลักออกมาได้จน หมด

บางครั้ง...ถ้ามีเสียงหัวเราะของมันด้วย เราจะหัวเราะได้ ดังกว่านี้

บางครั้ง ..ร้อยคำปลอบใจของใครก็ ไม่รู้ ยังอุ่นใจไม่เท่ามือมันที่แค่ตบเบาๆ ที่หัวไหล่ บอกเป็นนัยๆ ว่า ฉันยังอยู่ตรงนี้

เ ร า ไ ม่ ไ ด้ เ ป็ น แ ค่ เ พื่ อ น . . . แ ต่ เ ร า เ ป็ น ตั้ ง เ พื่ อ น ต่ า ง ห า ก . . .

เพราะเพื่อนมีความสำคัญมากๆ...มากจนบางคน แยกไม่ออก เอาไปเปรียบเทียบกะแฟนว่า อะไรสำคัญกว่ากัน ทั้งๆ ที่มันคนละเรื่องกันเลย

แต่เมื่อเวลาที่เราอยู่ในห้วงของความรัก...เพื่อน จะกลายเป็นส่วนเกินของโลกส่วนตัวเรา ทันทีเวลาที่จะกลับมานึกถึงมันได้อีกที...ก็ตอนที่อกหักนู่นแหละ

ก็เคยคิดเหมือนกันนะ ถ้าเราเป็นมันจะรู้สึกยังไง? เวลาที่กำลังมีความสุขในห้วงของความรักก็แทบไม่ได้จะไปเที่ยว ไหนกับมันเลย นานๆ ถึงจะโทรไปหาที

แต่พอผิดหวังพอเจ็บตัวขึ้นมา นาทีนั้นอยากกดโทรศัพท์ไปหามันก่อน อยากให้มันรับโทรศัพท์ก่อน ซึ่งบางทีมันนอนไปแล้ว ก็จะไล่มันให้กลับไปนอนเหอะ ไม่ต้องตื่นขึ้นมาฟังเรื่องราวใดๆ ทั้งนั้นไม่รู้ทำไมเหมือนกัน แค่มันรับโทรศัพท์ ก็พอ แล้ว

แบบนี้ละมั้งที่เค้าว่า...เพื่อนคือ คนที่สามารถนั่งอยู่ด้วยกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ แต่ลุกจากกันไปได้เหมือนคุยกันไปนับล้านคำ แต่แทนที่มันจะด่าว่าอกหักแล้วค่อยนึกถึงเพื่อน...กลับกลาย เป็นว่า"มึงรู้ไหมว่ากูดีใจแค่ไหน ที่เวลามึงเสียใจ กูเป็นคนแรกที่มึงนึกถึง"

เพื่อน ... คือ คนที่เมื่อเราสุขเราไม่เห็นมันอยู่ในสายตา แต่เป็นคนไม่มีวันปล่อยให้เราล้มลง ไม่ว่าเราจะเจ็บมาจากไหน

。。。 。。。 。。。 。。。

ล อ ง คิ ด ดู ซิ ว่ า เ ร า พ บ เ พื่ อ น แ บ บ นี้ รึ ยั ง

แ ต่ สำ ห รั บ ฉั น ... ฉั น พ บ มั น แ ล้ ว

เมื่อเสาร์อาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันได้ไปดูละครคณะของถาปัด(Dodge City) และของคณะมนุด (The Golden Flower) แต่ละเรื่องต่างก็มีจุดเด่นของตัวมันเอง มันทำให้ฉันซึ่งป็นคนดูตาดำๆรู้สึกแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

。。。 。。。 。。。 。。。

เริ่มจากเรื่องตั๋ว

ถาปัดทำเป็นกำไลหนังที่ดูเท่และแนวจนไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นตั๋วหนัง

มนุดเป็นตั๋วลักษณะแบบตั๋วคอนเสิร์ต

ถาปัดทำแต้มนำไปก่อน กับไอเดียตั๋วเก๋ไก๋ 1-0

。。。 。。。 。。。 。。。

เรื่องของฉาก

ถาปัดทำฉากได้ลงตัว แต่ที่ทำให้ฉันทึ่งก็คือ ตึกไม้สองชั้นนี้แหละทำได้ไงนี้

ฉากของมนุดเก็บรายละเอียดได้ครบถ้วนและลงตัว บงบอกถึงยุดสมัยของตัวละครได้ดีทีเดียว

มนุดบี้ตามมาติดๆเป็น 2-1 กับการสร้างแกได้สอดคล้องกับเนื้อเรื่อง

。。。 。。。 。。。 。。。

เรื่องของเนื้อหา

ถาปัดเป็นเรื่องเกี่ยวกับคาวบอย ความแค้นระหว่างเพื่อน และความรัก

มนุดเกี่ยวกับภาพสังคมในอีกแง่มุมหนึ่งที่เราไม่เคยรู้ พูดง่ายๆคือเรื่องของคุณตัว

มนุดไล่ตามมาทัน 2-2 เพราะความแปลกใหม่ของเนื้อ

。。。 。。。 。。。 。。。

เรื่องของรางวัล

ถาปัดไม่มีเลยแหะ

มนุดได้รางวัลละครสะท้อนสังคมมา 1 รางวัล

มนุดชนะไปอย่างฉิวเฉียด 2-3 เพราะเนื้อหาที่สะท้อนชีวิตของสังคมอีกด้านหนึ่งมาได้ค่อนข้างสมบูรณ์

。。。 。。。 。。。 。。。

นอกเรื่องนิดหน่อย

ฉันชอบตัวละครที่ชื่อไบรอันจากเรื่อง Dodge city มากเลย น่ารัก จำบทพูดเก่ง แต่เสียอย่างเดียวหลุดบ่อย ส่วนของคณะมนุดคงหนไม่พ้นเจเจ๊ไอซ์ในบท เมืองแมน ที่แสดงได้สมบทบาท (เลวได้ใจดี) แถมยังไม่หลุดอีกต่างหาก อ๋อ แล้วก็กล้า (พี่ตะกร้อ) ขอชมว่าเสียงดีมาก อีกอย่างฉันชอบตอนรำพัดของเรื่องคุณตัวมากเลย คนแสดงน่ารักทุกคนแถมยังรำสวยอีกต่างหาก ส่วนของถาปัดคงเป็นตอนที่ซอมบี้ออกมาเต้นมั่งน่ะ แต่ยังไงก็สู้คณะมนุดไม่ได้ เพราะมันครบสูตรจริงๆ นี้ไม่ได้เข้าข้างคณะตัวเองน่ะ แต่เป็นการพูดไปตามเนื้อผ้า

。。。 。。。 。。。 。。。

ปล. ถึงละครคณะมนุดจะชนะใจฉัน แต่หนุ่มถาปัดที่หล่อๆ เน้นหล่อ อยู่ในใจของฉันเสมอ

_$$$$$____________________________________________________________$$$$$$$$_____ _$$$$$$$$$______________________________________________________$$$$$$$$$$_____ __$$$$$$$$$$$$________________________________________________$$$$$$$$$$$$_____ __$$$$$$$$$$$$$$$$__________________________________________$$$$$$$$$$$$$$_____ ___$$$$$$$$$$$$$$$$$$_____________________________________$$$$$$$$$$$$$$$$_____ ___$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_________________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$_____ ____$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_____________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$______ _____$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$__________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$______ _______$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$______________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$______ ________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$______ __________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_______ ___________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_______________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_______ _____________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_____________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$________ ________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$__________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$________ __________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_________ ______________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$______$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_________ ________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_____$$$$$$$$$$$$$$$$$___________ _____________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___$$$$$$$$$$$$$$$$____________ __________________________________$$$$$$$$$$$$$$$__$$$$$$$$$$$$$$______________ ______________________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$________________ __________________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_________________ ___________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________________ ________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$__________________ _______________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$________________ ______________________$$$$$$$$____$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$______________ ___________________$$$$$$$$$______$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_____________ _________________$$$$$$$$$$$______$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________ ________________$$$$$$$$$$$$$____$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________ _______________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$__________ ______________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$__________ _____________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________ _____________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________ ______________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$____________ ________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$____________ ___________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_____________ _______________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$______________ ___________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$________________ _____________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$_________________ _______________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$___________________ ______________________________$$$$$$$$$$_____$$$$$$$$$$________________________ _______________________________$$$$$_________$$$$$_________$$$$$_______________ ________________________$$$$_________$$$$____________$$$$$$$$$_________________ ________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$_____$$$$$$$$$$_______________________ ________________________$$$$$$$$$$$$$$$$$___$$$$$______________________________ ________________________$$$$_____$___$$$$_$$$$_________________________________

เคยไหม...แค่ ใครบางคน เดินผ่านมา แล้วเราก็มองตามเขาจนลับตา

เคยไหม...แค่ ใครบางคน บังเอิญส่งยิ้มมา ก็ทำให้เราอมยิ้มคนเดียวไปได้ทั้งวัน

เคยไหม...แค่ แค่เพื่อนพูดถึงชื่อ ใครบางคน เราได้ยินแล้วใจเต้นแรง

เคยไหม...นอนไม่หลับทั้งคืน เพราะเมื่อกลางวันเหลือบเห็น ใครบางคน เดินกับผู้หญิงหน้าตาดี

ถ้าใครตอบว่า "เคย" มากกว่า 3 ข้อเชื่อได้เลยคุณตกหลุมรักใครบางคน คนนั้นเข้าแล้วหละค่ะ ช่วงเวลานี้แหละค่ะเป็นช่วงเวลาที่เราจะมีความสุขที่สุดเกิดขึ้นตรงหัวใจน้อยๆของเรา

______00000000000______000000000________ _____00000000000000___0000000000000_____ ___000000000000000000000000_____0000____ __00000000000000000000000000______000___ _0000000000000000000000000000_____0000__ _000000000000000000000000000000___0000__ _00000000000000000000000000000000_0000__ _0000000000000000000000000000000000000__ _0000000000000000000000000000000000000__ __00000000000000000000000000000000000___ ___000000000000000000000000000000000____ ____0000000000000000000000000000000_____ _____00000000000000000000000000000______ _______0000000000000000000000000________ _________000000000000000000000__________ ___________00000000000000000____________ _____________0000000000000______________ _______________000000000________________ _________________00000__________________ ___________________0____________________

หากเรา หาเหตุผลให้กับตัวเอง ว่า . . . ทำไม . . . เราถึงรักคนๆ นี้นัก แล้ว เหตุผลที่ได้ มีแค่เพียง . . . รักเพราะรัก

ฟังดูอาจเลื่อนลอย ไร้จุดหมายเกินไป แต่สำหรับ คนที่รักกัน . . . เหตุผลเพียงแค่นี้ ก็เพียงพอ ที่จะสานต่อความรัก . . . ให้อยู่ต่อไป

แต่กับคนที่เรารักเขา . . . แล้วเขาไม่รักเรา ไม่เคยจะมองเห็น แม้แต่คุณค่า ในตัวเรา ต่อให้เรา หยิบยื่นสิ่งดีๆ ให้เขา เพียงไหน หรือให้เหตุผลมากมาย. . . ในคำว่า รักที่เรามีให้ เขาก็คง มอง ไม่เห็นมันเหมือนกัน  

และกับคนประเภทนี้ . . . ยิ่งเราเรียกร้องมาก แค่ ไหน . . . ก็จะยิ่งสร้างความเหนื่อยใจ . . . ให้กับเราเท่านั้น  

ถ้าคุณ มี ความสุขกับมัน . . . ก็ดีไป แต่สุข . . . แล้วเหนื่อยใจ ก็น่าคิดเหมือนกัน คนเรา . . . เหนื่อยแล้วก็ต้องพัก ต้องหาทางออก ที่ทำให้เราดีขึ้น  

กับเรื่องของ ความรัก ก็เช่นกัน เมื่อเราต้องเหนื่อยล้าเพราะมัน คงต้องพักซะบ้าง ลอง หยุดวิ่งตามเขาซักครั้ง . . . แล้วมาเดิน(แค่เดิน)ตามตัวเองดูสักหน คุณอาจ รู้สึกดีกว่า . . . การต้องวิ่งตามใครคนนั้น อย่างน้อยๆ คุณจะพบ ว่า . . . การเรียนรู้ที่จะรักตัวเองนั้น . . . ไม่ทำให้เราเหนื่อยใจเลย  

ความจริงแล้ว . . . การรักตัวเอง ไม่ยากเลย ถ้ายังไขว่คว้าหารัก แต่ยังไม่พบเจอคนที่รักเราจริง ก็อย่าฝืนที่จะรัก . . . เดี๋ยวจะเสียใจทีหลัง ถ้าเสียใจ ก็ขอให้ คิดถึงตัวเองให้มากๆ แล้วบางทีสิ่งดีๆ . . . ก็อาจรอเราอยู่ในวันข้างหน้า  

หลังจากอ่านบทความนี้จบ แล้ว.... 

ก็ขอให้สมหวังในความรัก ตลอดปีเลย 

 

อาหาร  

เพื่อน:ข้าวราดแกง /ก๋วยเตี๋ยว ราคาไม่เกิน 30 -แดกไรแพงๆวะ เปลืองชิบ

แฟน:แดกห่าอะไรก็ได้ ที่มันไม่ใช่ข้าว - ปาเกตตี้ เฟรนฟรายซ์ ซูชิ ชิสุ สั่ง กันไป… มื้อละร้อยขึ้น

。。。 。。。 。。。 。。。

สถานที่

เพื่อน:สนามกีฬา สว่าง กว้าง สนุก

แฟน:โรงหนัง มืด แคบ นุ่ม...!?

。。。 。。。 。。。 。。。

ข้ามถนน

เพื่อน:…อ้าว!เหี้ย… รอกูด้วย(แม่ง ข้ามไปนานละ)

แฟน:ข้ามได้มั้ย ระวังนะครับ!จับมือผมไว้

。。。 。。。 。。。 。。。

ที่ บ้าน

เพื่อน:มาเพื่อ ดื่ม เมา นินทาเพื่อน ด่าชาวบ้าน เฮฮาปาจิงโกะ

แฟน:มาเพื่อ …สุดยอดเลยที่ร๊ากกกกกกกกก

。。。 。。。 。。。 。。。

เวลาเดิน

เพื่อน:เฮ้ย!ไปไกลๆกูหน่อยดิ ร้อนจะตายห่า!!

แฟน:แนบชิดประหนึ่งตัวดูดแบบ สุญญากาศ

。。。 。。。 。。。 。。。

บนรถเมล์

เพื่อน:เหยิบหน่อยดิวะ กูจะนั่งด้วย!

แฟน:นั่งก่อนเลยครับ เดี๋ยวผมยืนเอง

。。。 。。。 。。。 。。。

บนรถเมล์(2)

เพื่อน:เฮ้ย มึงมีป่าว วะ ออกไปก่อนดิ กูมีแบงค์พัน

แฟน:2 คนครับ(ยื่นเงินให้กระเป๋าฯ)

。。。 。。。 。。。 。。。

เงิน

เพื่อน:ไม่มีเสมอ... มึงออกไปก่อนละกัน เดี๋ยวกูให้(แร้วแม่งก็ชิ่ง)

แฟน:มีเสมอ..จ่ายไม่อั้น

。。。 。。。 。。。 。。。

มาสาย

เพื่อน:ทำห่าไรอยู่วะ มาโคตรช้าเลยสาด ...เลี้ยงข้าวกูเลย(เพิ่งจะมาก่อนแม่ง ได้ 5 นาทีเหมือนกัน)

แฟน:ไม่เป็นไรครับ ผมรอได้

。。。 。。。 。。。 。。。

ช่วยทำธุระ

เพื่อน:ไม่เคย ว่าง -ขนของย้ายห้องเหรอวะ ...เออ...ที่จริงก็ได้นะ แต่พอดีแม่กูให้ช่วยพาไปหาญาติๆฝ่ายแม่ว่ะ แล้วบ่ายๆต้องไปหาของฝ่ายพ่ออีก คงไม่ว่างแล้วละ

แฟน:ว่างเสมอ -อ๋อ ว่างครับ จะให้ไปถึงที่นั่นกี่โมงดี จะได้เตรียมตัวล่วงหน้า

。。。 。。。 。。。 。。。

กลับบ้านดึก

เพื่อน:กลับยังไงวะมึง มีค่ารถป่าว แต่กูไม่มีให้ยืมนะเว้ย

แฟน:เดี๋ยวผมนั่งรถไปส่งดีกว่านะ กลับคนเดียว อันตราย

。。。 。。。 。。。 。。。

ป่วย

เพื่อน:เป็นห่าไรอีกวะ สำออยอะดิมึง… ออกมาให้ไวเลย แดกเหล้ากัน

แฟน:เป็นไรมากมั้ย?กินยายังคับ ห่มผ้าด้วยนะ(แม่งดูแลแม่ อย่าง นี้ป่าววะ)

。。。 。。。 。。。 。。。

เวลาอยู่ด้วยกัน

เพื่อน:เยี่ยว ขี้ ขากเสลด ซื้ด ขี้มูก ตด -ห่านี่ อุบาทชิบหาย

แฟน:แต่งตัว โบ๊ะหน้า เสริมจมูก ดันนม ดึง เกงใน เช็คขนจ้ากแร้ -ตามบายๆ

。。。 。。。 。。。 。。。

สอนหนังสือ

เพื่อน:กูสอนมึง 3รอบแล้วนะ ห่านี่ แดกหญ้าแทนข้าวไงวะ

แฟน:ไม่เข้าใจตรงไหนบอกนะครับจะอธิบายให้ใหม่

。。。 。。。 。。。 。。。

วาเลนไทน์

เพื่อน:……………(วันนี้มันไม่มีตัวตน

แฟน:ผมให้คุณได้ทุกอย่าง ยกเว้น ดาว เดือน และขนหน้าอก

。。。 。。。 。。。 。。。

โดนทิ้ง

เพื่อน:ไม่เป็นไรเว้ย!ช่างแม่ง … มึงยังมีกูอยู่

แฟน:เราไปกันไม่ได้ /อย่ามายุ่งกับเรา /ไปไหนก็ไป รำคาญ

。。。 。。。 。。。 。。。

ตอนนี้จมดิ่งลงไปในความเศร้า ที่มันเกาะกินอยู่ตั้งแต่นั้นตลอดมา 

จากที่เคยมีความสุข อยู่กับคนที่รักโดยแทบที่จะไม่ต้องกังวลสิ่งใดๆ ต่างๆนาๆ แต่เพียงแค่เหตุผลโง่ๆ แค่ 2 ข้อแค่นั้นหละ แค่นั้นจริงๆ

นั่นหละสิ่งที่เรียกว่าความสูญเสีย นั่นหละสิ่งที่ทำให้คนๆนึง เป็นเพียงแค่ของเล่น ที่กำลังถูกเชิดด้วยความอ่อนโยนจากคนๆนึง ที่เอาความรักจอมปลอมบังหน้าไว้ เสมือนหน้ากาก

แห่งความอ่อนโยน ทำร้ายทุกๆคนที่สัมผัสมัน ความจริงแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างควรที่จะต้องไขว่คว้าเอง โดยเริ่มจากความจริงใจของตนเองก่อนนั่นหละ

แล้วสิ่งดีๆ มันก้อจะตามมา พร้อมกับความจริงใจที่คนอื่นมีต่อเรา มันจะกลับมาในเวลาที่คับขัน หรือเวลาที่คนเราต้องการใครซักคนอยู่ข้างๆกัน

คงมีใช่ไหมในโลกนี้ รักแท้ที่สามารถฉุดคนๆนึง ขึ้นมาจากซากปรักหักพังของชีวิต อยู่ไปวันๆเหมือนไร้ค่า ก้อเหมือนแค่หนอนดินตัวหนึ่ง ที่รอให้แดดเผาตาย เท่านั้นเอง

เพียงแค่อยากลืม จึงจำเป็นต้องทำเหมือนกับว่า สิ่งนี้ไม่ได้เกิดขึ้นซักนิดเดียว ต้องทำตัวเหมือนกับตัวเองเป็นคนไร้ความเมตตา ทั้งๆที่ข้างในมันอยากจะมีใครซักคนเคียงข้าง

ฝัน วางเอาไว้แล้วต้องไปให้ถึง การที่ชอบใครซักคนนึง ในทุกครั้งที่คิดถึง ในทุกครั้งที่โทรหา ก้อเพียงแค่อยากให้รู้ไว้ว่า มีคนๆนึง เป็นห่วงเธอทุกๆเวลา

ถึงแม้จะไม่ใช่คนรัก แต่ก้อเป็นห่วงทุกเวลานั่นหละ ถ้าเราคิดถึงกันบ้าง ก้อคงจะมีกำลังใจทำหลายๆอย่างได้

แค่อยากมีคนที่อยู่ข้างๆ เวลาที่ไม่มีใคร นั่นหละ สิ่งที่ต้องการ แค่นี้ก้อคงเรียกได้แล้วว่า "ความสุข"

รู้ตัวเองดีว่าเป็นคนหน้าตาไม่ดี นั่นก้อแค่รูปลักษณ์ภายนอกที่ไม่สามารถตัดสินอะไรได้ทั้งหมดทุกสิ่งทุกอย่าง

"จะเป็นดอกหยางกุ้ยเฟย หรือมันดาราเคะก็ตาม ถึงแม้จะดื่มยาอาถรรพ์ใดๆที่มีในโลก ก็คงไม่มีทางทำให้นิทราอันแสนหวาน กลับคืนมาหาเราอีกเป็นครั้งที่สอง"

คงน้ำเน่าล่ะนะ ชีวิตของคนๆนึก แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ก้อต้องระบายสิ่งที่มันอัดอั้นในใจออกมามั่ง เก็บเอาไว้คนเดียวก้อเหมือนดาบที่ทิ่มอยู่ ไม่ดึงมันออกเลย ก้อตายง่ายๆซะเปล่าๆ